اَلسَّلامُ عَلَيْکَ يا رَسُولَ اللّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْکَ يا نَبِىَّ اللّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْکَ يا مُحَمَّدَُ بْنَ عَبْدِ اللّهِ

اَلسَّلامُ عَلَيْکَ يا خاتَِمَ النَّبِيّينَ اَشْهَدُ اَنَّکَ قَدْ بَلَّغْتَ الرِّسالَةَ وَاَقَمْتَ الصَّلوةَ وَ اتَيْتَ الزَّکوةَ وَاَمَرْتَ بِالْمَعْرُوفِ

وَنَهَيْتَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَعَبَدْتَ اللّهَ مُخْلِصاً حَتّى اَتيکَ الْيَقينُ فَصَلَواتُ اللّهِ عَلَيْکَ وَرَحْمَتُهُ وَعَلى اَهْلِ بَيْتِکَ

الطّاهِرينَ. اَشْهَدُ اَنْ لا اِلهَ اِلا اللّهُ وَحْدَهُ لا شَريکَ لَهُ وَاَشْهَدُ اَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ وَاَشْهَدُ اَنَّکَ رَسُولُ

اللّهِ وَاَنَّکَ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِاللّهِ وَاَشْهَدُ اَنَّکَ قَدْ بَلَّغْتَ رِسالاتِ رَبِّکَ وَنَصَحْتَ لاُِمَّتِکَ وَجاهَدْتَ فى سَبيلِ اللّهِ

وَعَبَدْتَ اللّهَ حَتّى اَتيکَ الْيَقينُ بِالْحِکْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَاَدَّيْتَ الَّذى عَلَيْکَ مِنَ الْحَقِّ وَاَنَّکَ قَدْ رَؤُفْتَ

بِالْمُؤْمِنينَ وَغَلُظْتَ عَلَى الْکافِرينَ فَبَلَّغَ اللّهُ بِکَ اَفْضَلَ شَرَفِ مَحَلِّ الْمُکَرَّمينَ اَلْحَمْدُ لِلّهِ الَّذىِ اِسْتَنْقَذَنا

بِکَ مِنَ الشِّرْکِ وَالضَّلالَةِ اَللّهُمَّ فَاجْعَلْ صَلَواتِکَ وَصَلَواتِ مَلاَّئِکَتِکَ الْمُقَرَّبينَ وَاَنْبِياَّئِکَ الْمُرْسَلينَ وَعِبادِکَ

الصّالِحينَ وَاَهْلِ السَّمواتِ وَالاْرَضينَ وَمَنْ سَبَّحَ لَکَ يا رَبَّ الْعالَمينَ مِنَ الاْوَّلينَ وَالاْ خِرينَ عَلى مُحَمَّدٍ

عَبْدِکَ وَرَسُولِکَ وَنَبِيِّکَ وَاَمينِکَ وَنَجِيِّکَ وَحَبيبِکَ وَصَفِيِّکَ وَخآصَّتِکَ وَ صَفْوَتِکَ وَخِيَرَتِکَ مِنْ خَلْقِکَ اَللّهُمَّ

اَعْطِهِ الدَّرَجَةَ الرَّفيعَةَ وَ اتِهِ الْوَسيلَةَ مِنَ الْجَّنَةِ وَابْعَثْهُ مَقاماً مَحْمُوداً يَغْبِطُهُ بِهِ الاْوَّلُونَ وَالاْ خِرُونَ اَللّهُمَّ اِنَّکَ

قُلْتَ وَلَوْ اَنَّهُمْ اِذْ ظَلَمُوا اَنْفُسَهُمْ جآؤُکَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّهَ تَوّاباً رَحيماً وَاِنّى

اَتَيْتُکَ مُسْتَغْفِرًا تآئِباً مِنْ ذُنُوبى وَاِنّى اَتَوَجَّهُ بِکَ اِلَى اللّهِ رَبّى وَرَبِّکَ لِيَغْفِرَ لى ذُنُوبى.

الهم صل علي محمد و ال محمد و عجل فرجهم واحشرنا معهم والعن اعدائهم اجمعين.
///////////////////////////////////////////////////////////////////////

پس به مناسبت 9 ربيع الاول؛

الهم العن اول ظالم ظلم حق محمد و آل محمد و اخر تابع له علي ذلك

السلام عليك يا حسن بن علي العسكري
آجرك الله يا بقيه الله

پرنده بر شانه های انسان نشست.انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت:"اما من درخت نیستم. تو نمی توانی روی شانه ی من آشیانه بسازی."

پرنده گفت: "من فرق درخت ها و آدم ها رو خوب می دانم. اما گاهی پرنده ها و آدم ها را اشتباه می گیرم."

انسان خندید و به نظرش این خنده دارترین اشتباه ممکن بود.

پرنده گفت : "راستی، چرا پر زدن را کنار گذاشتی؟ " انسان منظور پرنده را نفهمید، اما باز هم خندید.

پرنده گفت: "نمی دانی ، توی آسمان چه قدر جای تو خالی ست." انسان دیگر نخندید. انگار در انتهای خاطراتش چیزی را به یاد آورد.چیزی که نمی دانست چیست. شاید یک آبی دور. یک اوج دوست  داشتنی .

پرنده گفت : "غیراز تو، پرنده های دیگری را هم می شناسم  که پر زدن از یادشان رفته است. درست است که پرواز برای یک پرنده ضرورت است، اما اگر تمرین نکند فراموش می شود."

پرنده این را گفت و پر زد. انسان ردّ پرنده را دنبال کرد تا این که چشمش به یک آبی بزرگ افتاد و به یاد آورد روزی نام این آبی بزرگ بالای سرش، آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی توی دلش موج زد.

آن وقت خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و گفت : "یادت می آید، تو را با دو بال و دو پا آفریده بودم؟ زمین و آسمان هر دو برای تو بود. اما تو آسمان را ندیدی.  راستی، عزیزم، بال هایت را کجا جا گذاشتی؟ "

انسان دست بر شانه هایش گذاشت و جای خالی چیزی را احساس کرد. آن وقت رو به خدا کرد و گریست.
//گرفته شده از وبلاگ دوست خوبم فرصت

...............................و اينك من...............................

كجاست آن پرنده!!!كجايند آن پرستوهاي عاشق!!!كجاست آن آسمان!!!كجاست آن ...!!!

پرنده! به خدا بگو با بال سوخته ميتوان پرواز كرد؟ نه!!! خودم مي پرسم؛

خداي من! بالهايي كه داده بودي،سوخت!!!سوزاندم!!!شكست!!! شكستم!!!
دردي داشت كه آن را درماني نبود!!!و در پي اين سوختن همه چيز آتش گرفت!!!و اينك چيزي جز دل سوخته نمانده است.

پاسخ نمي گويي؟ آري حق با توست.صداي پرنده را دوست داري نه من!!!اما من فراموش نكرده ام كه روزي صداي من از آن پرنده دلنشين تر بود!!!

چرا كسي چيزي نمي گويد؟!!  يا اينكه من نميشنوم؟!!  آري اطراف سراسر فرياد است اما من...

دوست من ! تو بگو...ميشود با بال شكسته پرواز كرد؟!!

"توضيح عكس در پايين"

اي كاش در دل ذره اي شور و نوا بود

احوال ما با حالت"ني" هم صدا بود

اي كاش در ما شور جنگ كم نمي شد
اين نامرادي شيوه مردم نمي شد

اي كاش رنگ شهر بازيگر نمي داد
در جبهه"يا زهرا " مرا بر باد ميداد

امشب دل از ياد شهيدان تنگ دارم
حال و هواي لحظه هاي جنگ دارم

فرسنگ ها دورم ز وادي محبت
با يك دل خسته ز نيش سنگ تهمت

مسموم شد ساقي و پيمانه شكسته
از بخت بد درب شهادت گشت بسته

من ماندم و متن وصيت نامه پير جماران
من ماندم و شرمندگي از روي ياران

من ماندم و شيطان و نفس و جنگهايش
من ماندم و شهر و گناه و رنگهايش

از زرق و برق شهر،خود نيرنگ خوردم
آن معنويت هاي جنگ را از ياد بردم

خود را به انواع گنه آلوده كردم
در راه باطل كوشش بيهوده كردم

از دفتر دل نام "الله" پاك كردم
دل را به زير كوه عصيان خاك كردم

اكنون پشيمان آمدم با اين تمنا
يا رب نظر كن،جرم و عصيانم ببخشا

 راجع به عكس؛اين عكس متعلق به عموي بزرگ من "شهيد سيد علي حسيني فرد" است.البته من ايشون رو نديدم...

همه دلتنگى ام نيزارهاي چزابه است...
همه سكوتم فضاى پژمرده دو كوهه است...همه ناله ام فرياد امواج اروند است...
همه بغضم خاك سرخ شلمچه است...
همه بى قرارى ام، غروب معمايى تپه هاى قلاويزان است...
همه نگاهم آسمان بارانى فكه است...
همه گلويم، دم ليلايى نى هاى جزيره مجنون است...
همه گلويم سكوت در فرياد طلاييه است...
همه هستي ام،در قله هاي سر به فلك بازي دراز جا مانده است...
بازي دراز ما اينجاييم...الحق كه آيت الله بهشتي به انصاف گفته است كه "عرفان واقعي، خانگاهش بازي دراز است"...و حسرت برگشت به گيلانغرب جايي كه بوي عمويم را استشمام ميكنم...حسرتي ديگر...

پ.ن:اين پست برا بعضي دوستان آشناست.حال و هواي دل،باعث شد دوباره بزارمش...

الهم ارزقني شهادة في سبيلك

فردا نيز اينگونه است.

22 بهمن 88 با همان شور 22 بهمن 57 انفجار مي آفريند.

مايي كه گويي در آن روز بوده ايم،و نوايمان در گلوي پدران و مادرانمان طنين انداخته بود.

آن شور را با تمام وجود حس ميكنيم.(اصلا نميتونم از فعل مفرد استفاده كنم)

فردا يعني وحدت...يعني اتحاد...يعني همه... و يعني او...يعني خدا...يعني روح خدا...

و يعني جمهوري اسلامي نه يك كلمه بيشتر و نه يك كلمه كمتر.

و اين زمان، اين شور و شوق را فداي رهبرمان مي كنيم.

مدينه! كاروانى سوى تو با شيون آوردم‏

ره آوردم بود اشكى كه، دامن دامن آوردم

مدينه! در به رويم وا مكن! چون يك جهان ماتم‏

ولى اكنون گلاب حسرت از آن گلشن آوردم!

اگر موى سياهم شد سپيد از غم، ولى شادم‏

كه مظلوميت خود را گواهى روشن آوردم

اسيرم كرد اگر دشمن، بجان دوست خرسندم‏

به پايان خدمت خود را به نحو احسن آوردم

مدينه! يوسف آل على را بردم، و اكنون‏

اگر او را نياوردم، از و پيراهن آوردم!

مدينه! از بنى هاشم نگردد با خبر يك تن؟ ! 

كه من از كوفه، پيغام سر دور از تن آوردم!

مدينه! گر به سويت زنده برگشتم، مكن منعم‏

كه من اين نيمه جان را هم به صد جان كندن آوردم!

مدينه! اين اسيريها نشد سد رهم، بنگر! 

گنجشك پرجبريل پربابا...
من پر تو پرهر كس شبيه ما ...
عمه نه !!عمه بال هايش پر ندارد
بايد بماند در خرابه تا ...

اين محو يك ديگر شدن در اين خرابه
يا اين كه ما را مي پراند يا ...
اصلا چرا من خواستم پيشم بيايي ؟
بابا شما كه پا نداري تا ...
يادت مي آيد روزهاي در مدينه
دو گوش واره داشتم حالا ...
وقتي لبت را زير پاي چوب ديدم
مي خواستم كاري كنم اما ...
انگشت خود را جمع كرد و ناگهان گفت :
انگشت پر ، انگشتر بابا ...

به شيطان گفتم:"لعنت بر شيطان"! لبخند زد. پرسيدم:"چرا مي خندي؟"
پاسخ داد:"از حماقت تو خنده ام مي گيرد" پرسيدم:"مگر چه كرده ام؟"
گفت:"مرا لعنت مي كني در حالي كه هيچ بدي در حق تو نكرده ام".
با تعجب پرسيدم:"پس چرا زمين مي خورم؟!"
جواب داد:"نفس تو مانند اسبي است كه آن را رام نكرده اي.نفس تو هنوز وحشي است؛تو را زمين مي زند." پرسيدم:"پس تو چه كاره اي؟!"
پاسخ داد:"هر وقت سواري آموختي، براي رم دادن اسب تو خواهم آمد؛فعلا برو سواري بياموز"